70'li yıllar, fırtınalı bir gençlik…
Elbette birisi de ben…
Bizim yaÅŸlardakiler çok iyi anımsarlar; Fransızca romantik ÅŸarkılar pek bir sevilirdi.
197O yıllarda Enrico Macias,Christian Adam, J.L. Drion ve J.Donder tarafından yaratılan bu Fransız ÅŸarkıları özellikle, 1973-1978 yıllarının yaz mevsimlerinin en sevilen slow müzikleriydi.
Romantik ÅŸarkıcı Christian Adam, tam 1970'li yıllara ait bir kılıkta, romantik bakışlarla uzaklara dalıp gidermiÅŸ gibi pozlarla görünüyordu 45'lik plağının kapağında.
Ve… Öyle bir ÅŸarkısı vardı ki…
Si Tu Savais Combien Je T’amine (Türkçe; sit isabel combiye jotem ) derdik…
Ana duygusu ve sözleri son derece basit olsa da, ne hoÅŸ bir ÅŸarkıdır,
Bilenler için soruyorum,
Öyle deÄŸil mi?
Derin bir özlem ve aÅŸk acısı anlatan tipik bir Fransız ÅŸarkısı, ülkemizde de dillerden yıllarca düÅŸmemiÅŸti.
Sevgililer, genç- yaÅŸlı evliler bu ÅŸarkıyı dinleyerek. AÅŸklarını perçinleÅŸtirirlerdi. DüÄŸün törenlerinde gelin ve damat salona bu ÅŸarkının eÅŸliÄŸinde girerdi…
70’li yıllarda Mersin gençliÄŸi, ÅŸimdiki Atatürk caddesi üzerinde bulunan Toros otelinin salonlarında her hafta çay partisi organize ederlerdi.
Ä°ÅŸte o çay partilerinde, kız arkadaÅŸlarını, sevgililerini alan Solcu ve saÄŸcı gençler Fransız ÅŸarkıcılar Enrico Macinas,Adamo,ve Christian Adam’ın Fransızca ÅŸarkılarıyla coÅŸarlar,dans ederler,neÅŸeli,canlı aÅŸk dolu saatler geçirirlerdi…
Ertesi gün ise,;
Ülkücü ve Devrimci gençler Mersin limanına gelen ABD askerlerinin peÅŸine düÅŸerek “Yanke go home” diye bağırarak hep birlikte Homo seksüellere benzeyen ABD askerlerini kovalarlardı…
Fransız ÅŸarkıları o yıllarda tüm gençliÄŸin dilinden düÅŸmezdi…
Devrimci gençlik miting alanlarında Nazım Hikmet’in “Dörtnala gelip, uzak Asya’dan, Akdeniz’e kısrak başı gibi uzanan bu memleket bizim”diye baÅŸlayan ve “YaÅŸamak bir aÄŸaç gibi tek ve hür ve bir orman gibi kardeÅŸçesine, bu hasret bizim” diye bitirdiÄŸi “Davet” isimli ÅŸiiriyle haykırdığı anlarda…
Ülkücüler ise bir baÅŸka meydanda “Nihal Atsız” söylemleri ve dokuz ışık doktrinleriyle coÅŸarlar ve arkasından…
“Ey ÅŸanlı ordu, ey ÅŸanlı asker Haydi Gazanfer, umman-ı saf ter, Bir elde kalkan, bir elde hançer Ser hadde doÄŸru ey ÅŸanlı asker. Deryada olsa her ÅŸey muzaffer Dillerde tekbir, Allahü ekber Allahü ekber, Allahü ekber Ordumuz olsun daim muzaffer.” MarÅŸlarıyla Mersin’i inletirlerdi…
Niye…
Niçindi bunlar..
Devrimcilerde, ülkücülerde bağımsız ve özgür bir Türkiye için alanlardaydılar…
Çünkü
Tüm dünya, 1789 Fransız devrimini özgürlüÄŸün ve bağımsızlığın temsili olarak benimserdi ve örnek alırlardı…
Türkiye’de o yıllardaki gençlik iÅŸte bu nedenle, Fransız müziÄŸine hayrandı…
Hele, hele.
Christian Adam’ın “Si Tu Zavais Combien Je T’amine ÅŸarkısı var ya…
Çalınıp duyulduÄŸun da; Devrimciler ve Ülkücüler kavgaları bırakıp o ÅŸarkıya adeta kilitlenirlerdi…
Anılarımızla oynama Sarko…
Ä°ki-üç fazla oy alacağım diye, Türk ulusunun onurlarıyla oynatmayız seni…
Ä°ÅŸte bu gün;
1970’li yıllarda iki ayrı ideoloji peÅŸinde koÅŸarak birbirlerini yiyen ancak, Fransız müziÄŸiyle moral toplayan Türk gençleri, sel olup senin ve Fransa’nın üzerine yaÄŸmaya hazır halde,
Haberin olsun
Akıllı ol…
